Zo draaien AI-assistenten als Claude Code straks veilig in de cloud

Claude Code van Anthropic en het net gelanceerde Instinct draaien niet meer op de laptop van de gebruiker. Beide diensten voeren hun agentic AI uit in piepkleine virtuele computers die in een datacenter staan. Dat maakt het mogelijk om dezelfde AI-assistent straks vanaf een telefoon aan te sturen, terwijl al het zware werk elders gebeurt. Onderzoeker Rohan Adwankar dook in de techniek achter beide platforms en ontdekte grote verschillen in hoe ze hun AI-agents isoleren en laten onthouden.

Een eigen computer voor elke sessie

Beide bedrijven gebruiken zogeheten microVM's: extreem lichte virtuele machines die binnen een fractie van een seconde opstarten en toch een compleet geïsoleerde omgeving bieden, inclusief eigen besturingssysteemkernel. De onderliggende techniek heet Firecracker, ooit ontwikkeld door Amazon voor de clouddienst AWS Lambda. Bij Claude Code start deze microVM niet het gebruikelijke Linux-opstartproces, maar een speciaal geschreven programma dat direct als proces 1 draait. Dat programma bewaakt zichzelf streng: zelfs met verhoogde rechten kan niemand het geheugen ervan uitlezen. De schijfruimte is opgeknipt in een deel dat van de gebruiker is en blijft bewaard, en een alleen-lezen deel van zo'n 324 megabyte waarin de eigenlijke AI-software staat. Er komt geen enkel inkomend netwerkverkeer binnen; alleen uitgaand verkeer naar de servers van Anthropic is toegestaan, via een streng bewaakte poort.

Instinct: gehuurde rekenkracht met een langetermijngeheugen

Instinct, een nieuwe partij op de markt, bouwt geen eigen microVM's maar huurt ze in bij het bedrijf E2B, dat zulke sandboxes als dienst aanbiedt. Onder de motorkap draait exact dezelfde Firecracker-techniek, maar dan met een volledige Ubuntu-installatie inclusief grafische werkomgeving in plaats van een streng afgeschermd opstartprogramma. Elke sandbox is wegwerpmateriaal: na een dikke half uur wordt hij weer opgeruimd. Het bijzondere zit in wat overblijft. Instinct bouwt voor elke gebruiker een persoonlijk geheugenarchief op: een verzameling tekstbestanden met onderlinge verwijzingen, precies zoals in een persoonlijke wiki. Recente gebeurtenissen staan er in detail in, terwijl oudere informatie geleidelijk wordt samengevat, vergelijkbaar met hoe menselijk geheugen werkt. Dat archief is technisch gezien een git-repository, hetzelfde type versiebeheersysteem dat programmeurs gebruiken voor broncode, en de AI-agent commit zijn eigen aanpassingen daarin onder zijn eigen naam. Het geheel wordt opgeslagen bij Amazon S3, beveiligd met tijdelijke inlogsleutels die na verloop van tijd vanzelf verlopen.

Het verschil tussen beide aanpakken is veelzeggend voor waar de AI-industrie naartoe beweegt. Claude Code stopt zowel de besturing als de uitvoering in dezelfde afgeschermde doos; Instinct scheidt die twee juist, met een wegwerpcomputer voor het rekenwerk en een duurzaam, doorzoekbaar geheugen daarbuiten. Voor gebruikers betekent dit vooral dat AI-assistenten straks net zo vanzelfsprekend op een telefoon werken als nu op een laptop, zonder dat er lokaal rekenkracht nodig is.